Windturbines produceren geluid over het hele spectrum van lage tot hoge tonen, net als andere geluidbronnen, en dus ook laagfrequent geluid (LFG) en infrageluid (geluid onder de 20Hz). Het aandeel LFG en infrageluid van windturbinegeluid is gemiddeld vergelijkbaar met dat van andere alledaagse bronnen, zoals wegverkeer.

Het meten van LFG is moeilijk. Het is mogelijk dat (ook) andere factoren een rol spelen bij het ontstaan van klachten. Denk aan medische aandoeningen, zoals tinnitus. Er is nog veel onbekend over de gezondheidseffecten die kunnen optreden bij blootstelling aan LFG. Anders dan bij geluid in het algemeen zijn alleen hinder en mogelijk slaapverstoring gevonden als effecten van blootstelling aan LFG.

Lees ook de factsheet van het RIVM over laagfrequent geluid

Bij sommige windturbines wordt voor de bladen epoxyhars gebruikt met Bisfenol A (BPA). Dit is een chemische stof die in veel producten voorkomt. Denk aan bouwmaterialen, elektronica, plastic flessen, (voedsel)verpakkingsmateriaal en speelgoed. Voor windturbines wordt ook veel gebruikgemaakt van coatings van polyurethaan, waar geen BPA in zit. Volgens onderzoek is de hoeveelheid BPA die door windmolens in het milieu terechtkomt dan ook verwaarloosbaar – zeker ten opzichte van andere bronnen. Andere producten zoals bouwmaterialen, speelgoed en plastic flessen dragen meer bij aan de blootstelling van de mens aan BPA.

Je vindt de onderzoeken via de website van de Helpdesk Wind op Land.

Windturbines kunnen voor sommige mensen hinderlijk zijn. Mensen kunnen zich bijvoorbeeld boos, gespannen of gestrest voelen door het geluid of door het gevoel weinig invloed te hebben op het project.​

Onderzoekers zien hinder en langdurige stress als een belangrijk gezondheidseffect. Maar er is geen duidelijk bewijs voor een aparte ziekte die alleen door windturbines ontstaat.​

Meer informatie: RIVM – Windturbines en gezondheid